Verboden vriendschap

Zoek zelf maar uit waar het over gaat xD



De personages:

Leinhart

Nicole

Het verhaal:

Ik rende door een donker bos, overal hoorde ik geluiden… ik wist wat het waren. Enorme vleesetende planten en dan niet die vleesetende plantjes die je vaak in kassen ziet, maar enorme… echt vlees etende planten. Op een gegeven moment struikelde ik over een boomwortel en keek angstig om, tot m’n grote schrik zag ik een koningin van die vreselijke planten op me af komen… ik had wapens bij me, maar die waren nu zo goed als nutteloos. Omdat ik niet kon staan, ik had namelijk tijdens m’n val… m’n voet bezeerd. Alhoewel, ik had een gooimesje bij me. Ik pakte het mesje en gooide het richting de plant, het was raak… maar doordat het mesje in de plant zat werd het ding alleen maar bozer en agressiever. Het kwam op me afgestormd en net toen ik dacht dat ik er geweest was, sprong er een duister gestalte met een lang gewaad en lang zwart haar voor me. Hij had een zwaard vast en de hoes van het zwaard. Hij vocht tegen de plant en won, daarna keek hij om naar mij. Z’n gezicht was bleek en hij had een zwarte streep van boven z’n wenkbrauw tot eronder, het liep door tot het midden van z’n wang… dat had hij bij allebei z’n ogen. Hij had ook een zwart sikje… z’n lange zwarte haar droeg hij met de uiteinden over z’n schouders. Hij keek me aan met een kille blik, ik begon angstig sneller te ademen en voelde m’n hart sneller kloppen. Zou hij me nu ook proberen te doden? ‘Wat doet een meisje zoals jij hier in dit gevaarlijke gebied?’ vroeg hij. Hij had een beetje een Schots accent, dat hoorde je duidelijk. Ik keek hem beverig aan. ‘Ik, ik kwam m’n zusje zoeken.’ zei ik stotterend. Hij kwam naar me toe en hurkte voor me neer, ik durfde me niet te verroeren. Ik ademde beverig. Hij hoorde het, want hij zei: ‘Je hoeft niet bang voor me te zijn, ik doe je niets… ik kwam je helpen.’ ‘Heb je m’n zusje gezien?’ vroeg ik. Hij zuchtte. ‘Hoe moet ik nu weten hoe jouw zusje eruit ziet, alhoewel ik wel een klein meisje heb zien liggen toen ik onderweg was hiernaartoe.’ zei hij. Ik probeerde meteen te staan, maar m’n voet protesteerde hevig ertegen. Ik dacht dat ik even snel een geschrokken uitdrukking op z’n gezicht zag toen ik door m’n voet heen ging… hij ondersteunde me meteen voordat ik op de grond zou kunnen vallen. ‘Dank je.’ zei ik zacht. ‘Jij moet voorlopig even niets doen dan rusten, zodat je voet kan herstellen.’ zei hij. Ik snapte er niet veel van, waarom was deze enge jongeman zo behulpzaam en bezorgd over mij. ‘Heb je er bezwaar tegen als ik je even op neem?’ vroeg hij. Ik schudde m’n hoofd. ‘Nee hoor.’ zei ik met een lichte glimlach. ‘Oké.’ zei hij en deed z’n armen onder me, hij nam me op en liep toen rustig naar een beetje veilige plaats. ‘Wat is je naam eigenlijk?’ vroeg hij en keek naar me vanuit de onderzijde van z’n ogen. ‘Mijn naam is Nicole.’ zei ik zacht, ik had m’n hoofd tegen z’n borst aan gelegd. ‘Ik ben Leinhart…’ zei hij. Hij voelde dat ik schrok en het deed hem zeer. ‘Ik snap het als je schrikt van m’n naam… ik heb dan ook niet erg een goede reputatie onder de mensen. M’n vader is een vampier en een slechterik… mensen denken dat ik ook zo ben, maar dat is niet zo.’ zei hij. ‘Dat weet ik…’ zei ik zacht. Ik kon dat zeggen, omdat hij m’n leven gered had. Als hij zoals z’n vader geweest was, had hij me niet gered. ‘Ik weet nu dat je niet zoals je vader bent…’ vervolgde ik zacht en keek naar hem. Hij keek naar me en er verscheen een kleine glimlach op z’n gezicht. ‘Ik ben blij om dat te horen.’ zei hij zacht. We kwamen bij de veilige plaats, een afgelegen grot achter een waterval. Hij stapte door de waterval en legde me toen voorzichtig langs de wand neer. Ik keek naar hem en zag de onzekerheid in z’n ogen staan. Het enige wat hij nodig had… was liefde en ik was bereid om hem dat te geven. Als een vriend…

geweldig <3

Ik kon zien in z’n ogen en aan z’n doen en laten, dat hij erg beschadigd was door z’n verleden. Hij zat nu langs de wand en keek naar de waterval.
‘Leinhart.’ zei ik zacht, vol medelijden. Hij keek naar me toen hij me z’n naam hoorde zeggen. ‘Ja.’ zei hij. ‘Bedankt dat je m’n leven heb gered en dat je in veiligheid heb gebracht, als wederdienst… zal ik je tonen wat vriendschap is en hoe hecht de band is tussen vrienden. Ik zal je ook leren wat liefde is.’ zei ik zacht. Hij keek me verbaasd aan. ‘Dat hoeft niet…’ zei hij zacht en keek van me weg. Ik schoof wat dichter naar hem toe. ‘Maar ik wil het.’ zei ik en keek hem ernstig aan toen hij naar me keek. ‘Je zal me later dankbaar wezen…’ Er ging ineens een rilling over m’n rug van de koude in de grot. ‘Heb je het koud?’ vroeg Leinhart en hij deed z’n jack uit. Toen deed hij ‘m om m’n schouders, ik keek naar het versleten jack… maar het was ondanks dat het versleten was heerlijk warm. ‘Dank je.’ zei ik dankbaar en glimlachte vriendelijk naar hem. Ik twijfelde erover of ik m’n hoofd tegen ‘m aan zou doen en besloot toen om het maar gewoon te doen. Als hij het niet wilde, liet hij het wel merken. Hij schrok even toen hij m’n hoofd tegen z’n arm aanvoelde en keek naar me, ik zat dromerig naar de waterval te staren. Hij glimlachte en deed toen z’n arm voorzichtig om me heen. Hij keek weer naar de waterval. Uiteindelijk sloot ik m’n ogen… ik had m’n doel bereikt voor nu. Ik viel in slaap. Leinhart had niets door en toen hij iets door had, glimlachte hij. Hij moest zich nu vast heel tevreden voelen. Toen sloot hij ook z’n ogen en viel in slaap. De volgende morgen werd ik als eerste wakker, ik voelde Leinhart z’n hoofd tegen de mijne rusten en voelde een brok in m’n keel. Tranen blonken in m’n ogen en ik glimlachte. ‘Leinhart.’ zei ik zacht en duwde m’n gezicht tegen hem aan. Ik voelde z’n warme adem in m’n haren en glimlachte. Ik kende hem pas sinds gisteren, maar toch voelde dit al zo vertrouwd. Ik zou ‘m nooit meer kwijt willen. Ik merkte dat Leinhart wakker begon te worden, hij deed langzaam z’n ogen open en maakte zich rustig los van mij. Hij keek naar me. Hij zag nog tranen blinken in m’n ogen. ‘Heb je gehuild?’ vroeg hij. Ik schudde m’n hoofd. ‘Nee.’ zei ik zacht. Hij glimlachte. ‘We zijn niet ontdekt… gelukkig.’ zei hij en keek naar de waterval. ‘Leinhart, ik wil dat je me iets uitlegt.’ zei ik zacht. Hij keek naar me. ‘Zoals wat?’ zei hij. ‘Wat gaat je vader doen als hij te weten komt dat je een menselijk meisje heb geholpen…’ zei ik zacht. Hij zuchtte en keek weg. ‘Hij zal me vermoorden…’ zei hij zacht. Ik schrok van wat hij zei en tranen begonnen weer te blinken in m’n ogen. Ik schudde m’n hoofd. ‘Nee.’ zei ik zacht. Hij keek naar me en schrok toen hij zag dat er tranen over m’n wangen liepen. Hij leek even te twijfelen, maar deed toen z’n armen om me heen en hield me tegen zich aan. De tranen begonnen naar beneden te lopen en ik legde m’n hoofd tegen hem aan, toen zuchtte ik. ‘Ik weet wat je bent… en ook wat je vader is.’ zei ik zacht. Hij keek naar me toen hij dat zei, ik keek hem aan. ‘Je bent een half vampier en je vader is een echte vampier.’ zei ik. Hij zuchtte en keek even weg van me. ‘Dacht je het voor me verborgen te houden?’ vroeg ik. ‘Ja.’ zei Leinhart zacht. ‘Leinhart, ik heb je hoektanden gezien… als je praat. Dat kunnen alleen de hoektanden van een vampier zijn en het feit dat je tegen zonlicht kan is dat je een half vampier bent. Ik ben niet dom hoor.’ zei ik. ‘De meeste mensen doen er langer over om erachter te komen.’ zei hij en keek toen weer naar me. ‘Is er ooit wel eens iemand achter gekomen?’ vroeg ik. Leinhart knikte. ‘Ja, maar dat was heel lang geleden…’ zei hij zacht. ‘Hoe komt het dat je vader een echte vampier is en jij een halve bent? Was je moeder een mens?’ vroeg ik.

ik wil verderheid ;D

‘Ja… maar ik was ook een gewoon mens toen ik geboren werd. Door m’n vader ben ik een half vampier geworden, hij heeft me gebeten.’ zei hij. Ik schrok en keek hem met grote ogen aan. ‘Dat klinkt echt vreselijk, gebeten worden door je eigen vader…’ zei ik zacht. Ik kon me er echt helemaal niets bij voorstellen, wat moest je vader een hekel aan je hebben als hij je bijt. ‘Dat is het ook… en ik vind het het ergste dat ik bloed moet drinken om mezelf in leven te houden. Ik voed mezelf met dierenbloed… maar alsnog is dat niet genoeg. Ik verlang naar mensenbloed, dat merk ik steeds duidelijker naarmate ik steeds meer dierenbloed drink.’ zei hij zacht. Ik vond het echt vreselijk voor hem. ‘Als je wilt, mag je mijn bloed wel drinken…’ zei ik zacht en keek hem aan met een ernstige blik in m’n ogen. Ik wist dat het zou betekenen dat ik dan ook in een vampier zou veranderen, maar dat maakte me niets uit. Hij schudde z’n hoofd. ‘Nee, ik wil jou niet meenemen in het vampier gebeuren… ik ben niet zoals m’n vader.’ zei hij. Ik wist dat het verlangen naar mijn bloed ondraaglijk voor hem moest zijn en toch dwong hij zichzelf om niet van mijn bloed te drinken. Dat vergde hem een sterk staaltje zelfbeheersing en ik vond het knap van hem. Ik glimlachte. ‘Ik vind het knap wat je doet Leinhart…’ zei ik zacht. Hij keek me aan met een vragende blik. ‘Dat ondanks je verlangens naar m’n bloed, toch jezelf verzet… je beheerst veel zelfbeheersing. Dat merk ik.’ zei ik. Hij glimlachte naar me. ‘Er zit een reden achter dat ik je bloed niet wil drinken en dat je dan veranderd in een vampier…’ zei hij zacht. Ik keek hem vragend aan. ‘Jij bent de eerste die me waardeert en accepteert zoals ik ben, ik wil niet dat datzelfde meisje net zoals mij word en dezelfde problemen krijgt. Ik wil niet dat jouw enige verlangen is om mensenbloed te drinken…’ zei hij. Dit betekende zoveel voor me, dat de tranen in m’n ogen stonden. ‘Ik beschouw jou nu als een vriendin… en wil je ook zo behandelen.’ zei hij. Hij zag m’n blik en glimlachte. ‘Het spijt me als dit je een beetje overdonderd.’ zei hij met een onschuldige uitdrukking op z’n gezicht. Toen omhelsde ik hem ineens, hij schrok even en deed toen z’n armen om me heen. Dit voelde al zo vertrouwt… ‘Leinhart… ga je dood als je geen mensenbloed drinkt?’ vroeg ik en keek toen naar hem. Hij zuchtte. ‘Uiteindelijk wel, maar maak je geen zorgen… ik weet een dorpje, daar wonen genoeg mensen. Misschien moet ik daar maar eens gaan kijken.’ zei hij. Ik vond het niet prettig wat hij zei, maar wist ook dat er niets anders op zat. ‘Oké.’ zei ik zuchtend. Ik had nog steeds m’n armen om hem heen en legde m’n hoofd tegen z’n borst aan. Ik wilde hem nooit meer kwijt. Nu in ieder geval nooit meer… ‘Als ik m’n ouders vertel dat ik vrienden ben geworden met een vampier, laten ze me nooit meer het huis uit gaan…’ zei ik zacht. Leinhart keek naar me. ‘Hoezo niet?’ vroeg ik. ‘M’n ouders hebben zich bang laten maken door de koning, hij vertelde dat je vampieren moest mijden… omdat het bloeddorstige en genadeloze wezens waren en je zei dat je me niet in de problemen wilde brengen door m’n bloed te drinken… maar ik zit nu al diep in de problemen als ik ooit nog durf terug te gaan naar de stad. Er staat de doodstraf op het inlaten met een vampier, zelfs al is het een halve.’ zei ik. Ik keek naar hem. ‘Ik kan niet meer terug naar huis, want als ze het ontdekken… gaan ze eerst jou opzoeken en gevangen nemen. Dan zullen ze ons allebei ter dood brengen.’ zei ik. Hij zuchtte. ‘Ik vermoedde al dat er zoiets zou gebeuren…’ zei Leinhart zacht. ‘Ergens heeft de koning wel gelijk wat vampieren betreft… de meesten zijn ook bloeddorstig en genadeloos. Mijn vader is het ook, ik verzet me er alleen tegen om ook zo te worden.’ zei hij. Ik glimlachte. ‘Je heb een sterke wil Leinhart, ik weet zeker dat het je zal lukken.’ zei ik.